W moim mieście jest taki jeden bezdomny…
Każdego dnia siedzi w tym samym miejscu. Mimo jego trudnej sytuacji, zawsze mówi „dzień dobry” i uśmiecha się do wszystkich, nawet do tych, którzy przechodzą obok niego obojętnie.
Ten mężczyzna ma psa. Jest tak samo miły i łagodny, jak jego właściciel. Nie pokazuje kłów, nie szczeka, nigdy nie jest agresywny.
Pewnego zimnego poranka szedłem tą samą trasą, co zwykle i już z daleka wypatrywałem bezdomnego. Zobaczyłem, że razem ze swoim psem tuli się pod cienkim kocem. Tego dnia była naprawdę brzydka pogoda. Postanowiłem, że muszę coś zrobić, wykonać nawet mały gest.
Poprosiłem szefa o wolny poranek następnego dnia. Wziąłem z domu koc, kupiłem kawę, drożdżówki, całą reklamówkę artykułów spożywczych i trochę psiej karmy. Podszedłem do bezdomnego i zapytałem, czy mogę obok niego usiąść. On się zgodził, a ja podałem mu słodką bułkę, ciepły napój i jedzenie dla psa. Był mi bardzo wdzięczny. Zaczęliśmy rozmawiać. Zapytał mnie, dlaczego się obok niego zatrzymałem.
Odpowiedziałem: „Każdego dnia, kiedy idę do pracy, widzę jak siedzisz tutaj ze swoim psem. Mimo tego, jak ciężką masz sytuację, zawsze się uśmiechasz i jesteś dla wszystkich bardzo miły. To takie niesamowite, że wydajesz mi się być szczęśliwszy od wielu ludzi, którzy mają dużo więcej niż Ty”.
„Mam coś droższego wszystkich pieniędzy” – powiedział i spojrzał z wielką czułością i oddaniem na swojego psa.
Zapytałem, go skąd wziął swojego psa i dlaczego zdecydował się go mieć, skoro sam ledwo wiąże koniec z końcem.
„Jeszcze kilka lat temu zastanawiałem się, czy warto żyć. Nie miałem dachu nad głową i moje życie wyglądało okropnie. Wtedy, kiedy byłem już bliski popełnienia samobójstwa, mały szczeniaczek przybłąkał się do mnie. Dałem mu stary kawałek chleba, który nosiłem w kieszeni. On tak ucieszył się z tego nędznego posiłku, że to rozczuliło moje serce i postanowiłem, że go przygarnę. Dzisiaj, chociaż nadal nie mam domu, to mam jego i to moje największe szczęście„.
Ta historia mnie tak poruszyła, że przez chwilę zaniemówiłem. Ale zaraz potem zapytałem, dlaczego nie pójdzie do przytułku dla bezdomnych, zamiast tu siedzieć i marznąć.
„Ach, odpowiedź na to pytanie jest bardzo prosta. Do przytułku nie mogę zabrać psa. Wiem, że dostałbym tam ciepły posiłek i nocleg, ale co wtedy stałoby się z moim Bobbym? Nie wyobrażam sobie, że mógłbym go zostawić. Przecież to on dał mi wolę życia i dużo miłości. To dzięki niemu jestem teraz innym człowiekiem. Jest dla mnie tak ważny, że z pieniędzy, które dostaję od ludzi, to najpierw jemu kupuję jedzenie, a dopiero potem sobie. Kocham go ponad wszystko„.
Słysząc te słowa, wyciągnąłem reklamówkę jedzenia i koc. Mężczyzna nie mógł przestać mi dziękować, a ja się bardzo wzruszyłem. I właśnie wtedy, nie wiem dlaczego, ale postanowiłem, że muszę to zrobić…
Napisałem na kartce swoje dane i adres, a potem wsunąłem ją do kieszeni bezdomnego. Powiedziałem mu, że jeśli kiedyś nie będzie mógł już dalej opiekować się Bobbym, może do mnie zadzwonić. Wezmę jego psa do siebie i zrobię wszystko, by dać mu tyle ciepła, co jego pan.
Bezdomny rozpłakał się, a ja uświadomiłem sobie, że to najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
